Barbara Mróz-Gorgoń, profesorka Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu i specjalistka od marki i strategii, została 29 lipca 2026 r. powołana na pełnomocniczkę rządu ds. promocji marki Polski. Złożyła dymisję 21 sierpnia 2026 r., po nieco ponad trzech tygodniach urzędowania.

Fundacja Marka Polska Think Tank, którą współtworzyła, wraz z Akademią Leona Koźmińskiego przygotowała raport „Polaków portret własny". Oficjalna strona MSiT z 3 grudnia 2025 r. informowała o premierze raportu i udziale wiceministra Piotra Borysa. W sierpniu 2026 r. resort zaprzeczył jednak, jakoby ten konkretny dokument był przedmiotem zamówienia — medialnie łączono sprawę z zadaniem publicznym o wartości ok. 200 tys. zł. Ustalenie brzmi: istnieje udokumentowana niespójność komunikacji instytucjonalnej, nie dowód rozstrzygający status finansowania.

20 sierpnia 2026 r. Sebastian Meitz opublikował na platformie X pytanie, czy MSiT zapłaciło 200 000 zł za raport wygenerowany przez AI, wskazując konkretne anomalie: numerację przypisów skaczącą z 3 od razu na 41, 517, 105, 116 i 1510, wiele pustych odsyłaczy, sprzeczną liczbę badanych miast (siedem, potem pięć, potem trzy) i błędne dane makroekonomiczne.

Demagog.org.pl wypunktował m.in.: ok. 1000 startupów w Polsce w 2010 r. i 7000 w 2024 r. (PARP przyznaje, że brakuje kompleksowych badań liczby tych podmiotów); 15 000 jezior na Pojezierzu Mazurskim (dane RDOŚ i ZPE różnią się, a NIK w 2023 r. stwierdził brak pełnej informacji); stopę bezrobocia „3%" przy realnych 5–6% wg GUS; „95% młodych Polaków" znających biegle języki obce przy 89,8% wg GUS; pięciu noblistów zamiast siedmiorga; Katowice opisane jako leżące w „północnym centrum Polski". Nagłówek mówił o 24 respondentach, suma w tekście wychodziła na 25 — a raport zawierał sformułowania typu „promocjonowana przpyroda" [sic!] i nieistniejącą firmę „Gamedex".

21 sierpnia Mróz-Gorgoń złożyła dymisję w mediach społecznościowych, wskazując na skalę hejtu. Wiceminister obrony narodowej Cezary Tomczyk podkreślał, że budżet państwa nie zapłacił za opublikowaną wersję dokumentu. PiS złożyło zawiadomienia do prokuratury i CBA, a prokuratura zwróciła się do MSiT o dokumenty. „Rzeczpospolita" ustaliła też, że Mróz-Gorgoń współpracowała z Bankiem Pekao S.A. — bank potwierdził udział „w jednym z etapów prac zespołu", odmawiając podania okresu, tematu i wynagrodzenia.

Dlaczego to nie jest przypadek jednej urzędniczki. Trzy elementy powtarzają się — z mniejszym nagłośnieniem — w setkach innych dokumentów opisanych w tym raporcie: (1) publiczne pieniądze bez jasno ujawnionej ceny i statusu zamówienia; (2) brak weryfikacji treści przed publikacją, wykonywanej w praktyce przez czytelnika z zewnątrz; (3) użycie logo instytucji publicznej jako elementu wiarygodności dokumentu, którego treści instytucja nigdy formalnie nie zatwierdziła. Ten trzeci element wraca w rozdziale o patronacie honorowym (rozdz. 8) — nie jest wyjątkiem od reguły. Jest regułą.

Cel główny

Ustalenie, w jakiej skali, przez kogo i na jakich zasadach polskie państwo centralne zamawia, samodzielnie pisze i firmuje dokumenty o charakterze raportu — oraz ocena, czy istniejący system nadzoru, przejrzystości i weryfikacji treści nadąża za tempem, w jakim te dokumenty powstają, zwłaszcza odkąd narzędzia generatywnej AI obniżyły koszt ich wytworzenia.

Pytania badawcze

1. Ile dokumentów o charakterze raportu, sprawozdania, statystyki cyklicznej i dokumentu programowego wyprodukowały, zamówiły lub firmowały instytucje centralne od 2023 r.?
2. Jaki jest rozkład pochodzenia tych dokumentów — ile powstaje wewnątrz instytucji, ile jest zlecane, ile trafia pod patronat honorowy?
3. Ile z tych zamówień ma jawną, możliwą do zweryfikowania cenę, i co decyduje o dostępności ceny?
4. Jak skoncentrowany jest rynek wykonawców zewnętrznych i jakie to ma znaczenie dla niezależności rekomendacji?
5. Jaką rolę pełni patronat honorowy jako kanał użyczania marki bez formalnego finansowania ani oceny metodologicznej?
6. Jak sprawa Barbary Mróz-Gorgoń ilustruje mechanizm braku weryfikacji treści — i czy podobne ryzyko dotyczy innych dokumentów?
7. Która instytucja, jeśli którakolwiek, systemowo kontroluje jakość i zasadność tego strumienia dokumentów?
8. Jakie zmiany dają się wprowadzić organizacyjnie, a które wymagają zmiany przepisów?

Czego ten raport nie robi

Nie jest to pełny audyt spójności identyfikacji wizualnej administracji — pojawia się tu tylko jako krótki przykład w rozdziale 8. Nie jest to dochodzenie prawne w sprawie Mróz-Gorgoń — cytowane fakty pochodzą z relacji medialnych, nie z akt wciąż trwającego postępowania. Nie jest to wreszcie ocena merytorycznej jakości każdego z 333 dokumentów — takiej pracy nie da się wykonać bez przeczytania każdego z nich w całości. Raport ocenia system, który te dokumenty produkuje, nie każdy dokument z osobna.

Pierwszą wersję badania przygotowano w modelu redakcji wspomaganej AI, w którym role badacza, redaktora i weryfikatora faktów pełnił sekwencyjnie Claude (Anthropic) — w kilku kolejnych przebiegach, z osobnymi rundami factcheckingu, weryfikacji dat i kontroli pod kątem typowych błędów generatywnych („AI-slop"). Niniejsza wersja została odrębnie przeglądnięta przez OpenAI Codex: ponownie przeliczono arkusz źródłowy, sprawdzono kluczowe źródła pierwotne i skorygowano tezy nadmiernie kategoryczne. Do dalszej korekty i factcheckingu włączono następnie kolejno także Qwen, Kimi i DeepSeek. Samych przebiegów — również graficznych oraz w plikach HTML i PDF — było łącznie kilkadziesiąt. Nadal nie jest to niezależna recenzja naukowa ani pełny audyt każdego z 333 dokumentów.

Zbieranie danych

Pierwsza tura objęła dwanaście kwerend po serwisach gov.pl, stronach agencji i bazie badań ewaluacyjnych MFiPR — jedynym źródle systematycznie łączącym badanie z wykonawcą i ceną brutto. Dla zamówień krajowych istnieją też BZP/e-Zamówienia oraz, od 1 lipca 2026 r., CRU JSFP; oba wymagają dopasowania umowy do produktu końcowego. Kolejne dwie tury rozszerzały pokrycie obszarów wcześniej słabo reprezentowanych.

Audyt jakości plików

Po dwóch pierwszych turach zgłoszono błąd: plik przypisany do jednego z raportów (patronat PAIH) okazał się statutem spółki. Pełne przeliczenie sum kontrolnych (MD5) i analiza treści wszystkich 291 pobranych plików ujawniły problem systemowy — skrypt pobierający pliki ze stron zbiorczych nie odróżniał pozycji na liście, przez co ten sam plik trafiał jako „plik raportu" do kilku, a czasem kilkunastu rekordów naraz.

24 pozycje w bazie to patronaty honorowe. Czternaście pochodzi z rejestrów PAIH, pozostałe m.in. z MRiT, Ministerstwa Zdrowia i MSZ. PAIH prowadzi szczególnie czytelny rejestr roczny, ale oficjalne procedury i formularze publikują też inne resorty. Baza nie jest pełnym spisem patronatów: formaty, zakres danych i archiwizacja różnią się między instytucjami.

Patronat obejmuje bardzo różne publikacje: rankingi rynkowe, raporty płacowe, publikacje izb branżowych i raporty startupowe. Oficjalne procedury zwykle oceniają zgodność wydarzenia z celami instytucji, jej rangę i ryzyko reputacyjne. Z dostępnych zasad nie wynika jednak jednolity obowiązek audytu metodologii badania, danych i wniosków przed użyciem logo.

Ten sam mechanizm — spór o to, czyje logo można umieścić na dokumencie, którego treści instytucja formalnie nie zatwierdziła — pojawia się w sprawie z rozdziału 2. „Polaków Portret Własny" nie był formalnie patronatem MSiT: resort utrzymuje, że raport „nie był przedmiotem zamówienia ani nie stanowił realizacji żadnej umowy", mimo że fundacja, która go przygotowała, miała z MSiT inną, równoległą umowę na 200 tys. zł. Nawet tam, gdzie formalnego patronatu nie było, doszło do dokładnie tego samego sporu, który patronat miałby regulować.

Warto rozdzielić trzy twierdzenia. Po pierwsze, AI nie stworzyła nadprodukcji dokumentów. Po drugie, obniża koszt wytwarzania płynnego, pozornie profesjonalnego tekstu. Po trzecie, wpływ AI na koszt rzetelnej weryfikacji nie został w tym badaniu zmierzony: narzędzia mogą zarówno zwielokrotniać błędy, jak i przyspieszać ich wykrywanie. Materiał wspiera tezę o ryzyku procesowym, nie o stałym koszcie kontroli.

Państwo — jak pokazuje rozdział 6 — od dawna, jeszcze przed powszechnym dostępem do generatywnej AI, produkowało setki dokumentów rocznie: sprawozdania ustawowe, statystyki cykliczne, ewaluacje unijne. To, co zmieniło się realnie, to koszt wejścia w produkcję dokumentu, który wygląda na profesjonalną analizę — z przypisami, tabelami, metodologią — bez odpowiadającego mu nakładu pracy badacza.

Sprawa opisana w rozdziale 2 jest precyzyjnym studium przypadku: dokument formalnie miał wszystkie elementy raportu badawczego, ale numeracja przypisów skakała z 3 na 41, 517, 105, 116 i 1510, a część danych makroekonomicznych i statystycznych była istotnie błędna; autorka przyznała, że narzędzia AI „wykorzystaliśmy wyłącznie do transkrypcji, podsumowania i redakcji".

To nie jest problem jednego narzędzia, tylko procesu odbioru. Ryzyko rośnie, gdy nikt nie odpowiada za źródła, liczby i zgodność produktu z umową. AI zwiększa skalę możliwej produkcji, ale może też wspierać kontrolę krzyżową. Rozstrzygające pozostają: osoba odpowiedzialna za jakość, lista kontrolna, dostęp do źródeł i jawny rejestr korekt.

W 2025 i 2026 roku halucynacje AI w dokumentach eksperckich przestały być teoretycznym ryzykiem znanym dotąd głównie z akademickich testów porównawczych, a stały się serią głośnych, kosztownych afer — w rządach Australii, Kanady, USA i w salach sądowych. Równolegle regulatorzy w UE, Wielkiej Brytanii i USA próbowali, z bardzo różną determinacją, postawić temu ramy prawne. Ten rozdział rekonstruuje oba wątki i pyta, gdzie w tym krajobrazie jest Polska.

Unia Europejska — art. 50 AI Act

Rozporządzenie o AI jest znane głównie z klasyfikacji ryzyka, ale to art. 50 dotyczy bezpośrednio materii tego raportu: obowiązki przejrzystości wobec treści generowanych przez AI. Przepis wchodzi w życie 2 sierpnia 2026 r., z wydłużonym do 2 grudnia 2026 r. terminem oznaczania treści syntetycznych już obecnych na rynku.

Artykuł nakłada m.in. obowiązek ujawnienia, że tekst publikowany „w celu poinformowania opinii publicznej o sprawach interesu publicznego" został sztucznie wygenerowany — chyba że treść „przeszła proces weryfikacji redakcyjnej przez człowieka... a odpowiedzialność redakcyjną za publikację treści ponosi osoba fizyczna lub prawna". Kary do 15 mln euro lub 3% obrotu wynikają z ogólnego systemu sankcji, nie z automatycznej kary za każdy wadliwy raport.

Wielka Brytania — nowe wytyczne po trzynastu miesiącach

18 stycznia 2024 r. Cabinet Office opublikował „Generative AI Framework for HMG"; 10 lutego 2025 r. zastąpiono go „Artificial Intelligence Playbook for the UK Government". Ten podręcznik utrzymuje zasadę przejrzystości (Algorithmic Transparency Recording Standard) i wprost ostrzega, że modele „są podatne na tworzenie treści, które wyglądają wiarygodnie, ale mogą być faktycznie nieprawdziwe". Zastąpienie własnego dokumentu w ciągu 13 miesięcy pokazuje, że żaden z tych zbiorów wytycznych nie jest traktowany jako ostateczny.

Stany Zjednoczone — regulacja, która zmieniła kurs

W marcu 2024 r. OMB administracji Bidena wydało memorandum M-24-10: obowiązkowego pełnomocnika ds. AI (ang. Chief AI Officer), jawny rejestr przypadków użycia AI (ang. AI Use Case Inventory), ocenę ryzyka dla systemów wpływających na prawa obywateli (ang. rights-impacting). Ten model regulacyjny nie przetrwał zmiany administracji — 3 kwietnia 2025 r. OMB pod Trumpem wydało M-25-21, model „innovation-first". Lekcja: nawet USA nie utrzymały spójnej polityki dłużej niż jeden cykl polityczny.

Świat akademicki — ICMJE i COPE

ICMJE: narzędzia AI „should not be listed as authors", bo nie mogą ponosić odpowiedzialności za dokładność pracy. COPE (20.08.2024): „Authors are fully responsible for the content of their manuscript, even those parts produced by an AI tool" — zasada niemal identyczna z logiką art. 50 AI Act, wypracowana oddolnie, zanim jakikolwiek rząd zdążył ją narzucić ustawowo.

ISO/IEC 42001 — standard organizacji, nie dokumentu

Norma bywa mylnie przedstawiana jako certyfikat jakości konkretnych dokumentów. W rzeczywistości dobrowolna certyfikacja dotyczy całej organizacji, nie treści raportu. Firma może mieć certyfikat i mimo to dostarczyć klientowi raport pełen niezweryfikowanych halucynacji.

13 pozycji w bazie pochodzi z Najwyższej Izby Kontroli — wszystkie to sprawozdania i informacje o wynikach kontroli. Wybór z ostatnich miesięcy pokazuje, gdzie Izba naciska:

• „Cyberbezpieczny Samorząd" — program dla 2807 JST; budżet ok. 1,5 mld zł. Na 31.08.2025 wykorzystano 1,122 mld zł (62,4%); NIK uznała, że bez pomiaru „przed" i „po" nie można ustalić rzeczywistego wzrostu odporności urzędów.
• Cyberbezpieczeństwo w samorządach — 222 nieprawidłowości w 24 skontrolowanych JST (kwiecień 2025).
• Wykonanie budżetu państwa za 2024 r. — piąty rok z rzędu opinia opisowa zamiast pozytywnej; dług sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 55,3% PKB.
• Krajowy Plan Odbudowy, część 34 — ryzyko niewykorzystania środków w terminie do 31.08.2026 r.
• Leśne Gospodarstwa Węglowe — 65,5 mln zł wydane na pilotaż, efekt klimatyczny szacowany na 0,1‰ rocznych emisji Polski.

NIK jest w tej bazie głównym, niezależnym strumieniem krytycznych ocen programów publicznych. To ważna, ale częściowa przeciwwaga: Izba kontroluje legalność, gospodarność, celowość i rzetelność w granicach swojego mandatu, nie prowadzi natomiast stałego rejestru wszystkich zamówionych ekspertyz ani ich późniejszego wykorzystania.

Polska nie jest w tym osamotniona. Porównane źródła pokazują różne, nie w pełni tożsame problemy: wydatki na doradztwo, koncentrację dostawców, duplikację programów i słabe wykorzystywanie ewaluacji. Są to porównywalne perspektywy kontroli, nie jedenaście systemów o identycznie zdefiniowanej „raportokracji".

Wielka Brytania — cykl „limit — zniesienie limitu — nowy limit"

NAO to najdłużej działający mechanizm kontroli doradztwa zewnętrznego — i dowód, że sama silna izba kontroli nie wystarcza, jeśli rząd ignoruje jej ustalenia. 2010–11: próg centralnej autoryzacji 20 tys. GBP / 9 mies. 31.01.2023: Cabinet Office znosi kontrolę centralną. XI 2024: nowy rząd Partii Pracy przywraca próg 600 tys. GBP, zapowiadając oszczędności ponad 1,2 mld GBP do 2026 r. 11.03.2026 Public Accounts Committee: „departamenty nie stosują się do dyrektyw... a ich przestrzeganie w ogóle nie jest monitorowane". VII 2026: Home Office i tak przyznaje kontrakty do 350 mln GBP (Deloitte, PA Consulting).

Stany Zjednoczone — GAO, GPRA i chaos DOGE

GAO (agencja legislacyjna, nie rządowa) publikuje coroczny raport „Fragmentation, Overlap, and Duplication" — edycja 2025: 725 mld USD wymiernych korzyści od początku programu, ponad 100 mld dodatkowego potencjału. Rok 2025 przyniósł inny epizod: DOGE wypowiedziało umowy z Accenture, Booz Allen Hamilton, Deloitte — deklarowane oszczędności okazały się w wielu przypadkach nierzetelne (kontrakt Leidos: 1 mld USD → 231 mln → 560 tys. USD).

Niemcy — dekada rosnących wydatków na Beraterów

Bundesrechnungshof (18.06.2025): wydatki na zewnętrznych doradców wzrosły o 39% od 2020 r., do ok. 240 mln euro rocznie w 2023 r.; w dekadzie łącznie ponad 1,6 mld euro. Tłem pozostaje „Berateraffäre" (2018–2020) w Ministerstwie Obrony za kadencji Ursuli von der Leyen.

Francja — od „phénomène tentaculaire" do ustawy, która utknęła

Affaire McKinsey (2021) doprowadziła do raportu senackiej komisji śledczej „Un phénomène tentaculaire et opaque" (III 2022): wydatki na cabinets de conseil >1 mld euro rocznie, wzrost 2,36× w latach 2018–2021, stawki dzienne ~2168 euro. Kwiecień 2022: śledztwo Prokuratury Finansowej ws. prania pieniędzy. Próba ustawy o cabinets de conseil utknęła w parlamencie mimo jednomyślnego poparcia komisji senackiej.

Baza 264 pozycji z pierwszych dwóch tur miała systemowy problem: administracja rządowa poza ministerstwami była w niej właściwie nieobecna. Sprawdzenie realnego stanu pokrycia dało jednoznaczny wynik — zero pozycji dla Kancelarii Prezydenta, służb specjalnych poza ABW, KAS, NFZ, Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Stanu, sądownictwa administracyjnego i wojskowego, Sądu Najwyższego, KRS oraz PKW. KPRM miała tylko 3 pozycje — wszystkie własne, zero zleconych, zero śladu dawnego Centrum Analiz Strategicznych.

Trzecia tura, trzynaście równoległych kwerend z wyraźnym wykluczeniem samorządu, dołożyła 69 nowych, zweryfikowanych pozycji — baza urosła z 264 do 333 rekordów. Wśród nowych: dwa dokumenty Prezydenta RP/BBN, cztery KPRM, cztery ze służb specjalnych (CBA: wzrost postępowań o >35% r/r, ujawnione szkody >691 mln zł), sześć z KAS/UOKiK, dziewięć z NFZ/GIF (koszty leczenia chorób odtytoniowych >4,2 mld zł w 2024 r.), dziesięć z ZUS/Lasów Państwowych, dwanaście zbiorczych raportów inspekcji terenowych, trzy z sądownictwa administracyjnego, pięć z KRS i Prokuratury Krajowej (audyt początkowy: 400 spraw z lat 2016–2023, w 233 nieprawidłowości) i dziewięć z PKW/KBW.

Instytucje, w których badanie zakończyło się na sprawdzonym zerze: urzędy wojewódzkie jako organy administracji rządowej nie publikują żadnych samodzielnych ekspertyz — funkcjonują jako organy wykonawczo-kontrolne, nie ośrodki analityczne.

Co faktycznie się wydarzyło

Pierwszą wersję dokumentu przygotował Claude (Anthropic) wspólnie z autorem, w kilku kolejnych przebiegach — z osobnymi rundami factcheckingu, weryfikacji dat i kontroli pod kątem typowych błędów generatywnych („AI-slop"). Wersja niniejsza została odrębnie przeglądnięta przez OpenAI Codex: ponownie policzono dane arkusza, skonfrontowano kluczowe tezy ze źródłami pierwotnymi i wprowadzono korekty. Do korekty i factcheckingu włączono następnie kolejno także Qwen, Kimi i DeepSeek. Licząc też przebiegi graficzne oraz poprawki w plikach HTML i PDF, takich iteracji było łącznie kilkadziesiąt. Wielość zaangażowanych systemów AI nie zastępuje recenzji człowieka; zwiększa jedynie szansę wykrycia niespójności.

Czego nie zrobiono, mimo że pierwotna koncepcja to zakładała

Pierwotne założenia przewidywały udział wielu systemów i zewnętrznego redaktora. Wykonano dodatkowy przegląd przez drugi system innego dostawcy, ale nie pełny panel wielomodelowy ani niezależną recenzję ekspercką człowieka. Nie wykonano też weryfikacji przez człowieka każdego z 333 rekordów źródłowych w pełnej treści dokumentów — badanie opiera się na zweryfikowanych metadanych, stronach tytułowych i fragmentach.

Co to oznacza dla wiarygodności dokumentu

• Liczby dotyczące bazy 333 pozycji mają udokumentowaną ścieżkę weryfikacji — łącznie z opisem własnych błędów i ich korekty.
• Fakty o sprawie Mróz-Gorgoń pochodzą z relacji medialnych, zweryfikowanych bezpośrednim odczytem źródeł, ale bez dostępu do akt postępowania prokuratorskiego.
• Interpretacje i rekomendacje przeszły przegląd, w którym modele celowo szukały słabych punktów we własnych tezach, ale nie przeszły zatwierdzenia przez niezależnego eksperta administracji, zamówień, ewaluacji ani prawa AI.

Rekomendacja dla publicznej dystrybucji: dodać recenzenta, człowieka spoza procesu tworzenia, opublikować arkusz rozstrzygnięć weryfikacji faktów i utrzymywać dziennik korekt.

19. Samorząd terytorialny — biała plama nr 1

To badanie świadomie wykluczyło samorząd terytorialny, ponieważ jego rozproszona skala wymaga osobnej kwerendy. Według stanu na 1.01.2026 r. Polska miała 2479 gmin, 380 powiatów (łącznie z miastami na prawach powiatu) i 16 województw. Informacje o zamówieniach, publikacjach i patronatach JST są rozproszone między BIP, platformami zakupowymi i stronami jednostek — nie znaleziono centralnego, kompletnego zestawienia.

• NIK w 2023 r. skontrolowała usługi doradcze i eksperckie w 25 JST: 82,5 mln zł wydatków i 2,7 mln zł stwierdzonych nieprawidłowości („Ekspercka wolnoamerykanka").
• Urzędy marszałkowskie zamawiają badania ewaluacyjne regionalnych programów funduszy europejskich; w bazie tylko ilustracyjna próbka (Mazowsze, Warmia i Mazury).
• Kontrole NIK „Cyberbezpieczny Samorząd" i „Cyberbezpieczeństwo w samorządach" pokazują dużą skalę udziału JST, ale nie pozwalają oszacować rynku raportów.

20. Spółki z udziałem Skarbu Państwa — biała plama nr 2

„Rzeczpospolita" ustaliła, że Barbara Mróz-Gorgoń współpracowała z Bankiem Pekao S.A. — bank potwierdził udział w pracach, odmawiając podania okresu, tematu i wynagrodzenia (rozdz. 2). Spółki prawa handlowego, niezależnie od struktury udziałowej, nie należą do sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy o finansach publicznych i nie podlegają CRU JSFP.

Baza zawiera już ślady tego sektora: „Raport Kosmiczny ARP" (Agencja Rozwoju Przemysłu), dokumenty CPK, PFR i BGK, raporty Lasów Państwowych. Pytania, których ta edycja nie rozstrzyga:

• Jak zapewnić porównywalną jawność umów spółek z udziałem Skarbu Państwa?
• Czy spółki prowadzą rejestry patronatów i sponsoringu publikacji branżowych — w zebranym materiale nie ma żadnego takiego rejestru.
• Ile analiz zamawianych jest w trybach Prawa zamówień publicznych, a ile poza jego zakresem — np. jako usługi marketingowe.